Θλίψη στην τοπική κοινωνία της Πάτρας προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Δημήτρη Ζαχαράτου, στα 65 του χρόνια.
Σε ανάρτησή του ο συγγραφέας Βασίλης Χριστόπουλος αναφέρει:
Αποχαιρετισμός στο Δημήτρη Ζαχαράτο
(21/2/23, Α’ Νεκροταφείο Πατρών)
Αποχαιρετούμε σήμερα με οδύνη τον αγαπημένο φίλο Δημήτρη Ζαχαράτο. Ο Δημήτρης γεννήθηκε στα 1958 στο Σαραβάλι Πατρών και έφυγε από κοντά μας πρόωρα, μόλις στα 65 του.
Ο Δημήτρης για όλους εμάς που τον γνωρίσαμε, υπήρξε ένα λαμπερό άστρο.
Όμορφος, ταλαντούχος με λαμπρές σπουδές στη Γαλλία, ήταν περιζήτητος από Γαλλίδες και Ελληνίδες. Μετά τις σπουδές του εργάστηκε στην Αθήνα, δημοσιογράφος και άξιος επιμελητής κειμένων σε μεγάλα ΜΜΕ.
Ποτέ του δεν αρνήθηκε σε φίλους συγγραφείς τις υπηρεσίες του. Τα δυο τελευταία βιβλία μου είχαν περάσει από την εκδοτική του φροντίδα και επιμέλεια. Το άστρο του Δημήτρη, δυστυχώς, έσβησε πρόωρα.
Είχε βέβαια από χρόνια χάσει τη λάμψη του. Παρ’ όλα αυτά ο Δημήτρης ποτέ του δεν έχασε τη γοητεία του. Πάντα διατηρούσε το σπινθηροβόλο και κριτικό πνεύμα του, πάντα εξακολουθούσε να είναι μια κινητή εγκυκλοπαίδεια γνώσεων και ένας συναρπαστικός συζητητής. Συνέχισε να είναι περιζήτητος στις παρέες και απαραίτητος σε μας τους φίλους του. Ξέρω καλά, πως πολλοί ήταν οι φίλοι και οι φίλες που τα τελευταία χρόνια στάθηκαν δίπλα του
Παρ’ όλο που πολλές φορές μάς απέφευγε, πάντα αναγνώριζε την υποστήριξή μας, και μιλούσε για αυτήν με αλήθεια και ειλικρίνεια. Μπορεί μεταξύ μας οι φίλοι του να μην γνωριζόμαστε, προσωπικά όμως από τις διηγήσεις του άκουσα για πολλούς φίλους του. Και έμαθα, για παράδειγμα, την ύπαρξη της Πόλας και το πόσο πολύτιμη ήταν γι αυτόν.
Ο Δημήτρης παρά την υποστήριξη των φίλων, δεν μπόρεσε να ανακάμψει. Ήθελε να βαδίσει το δρόμο του με τους δικούς του όρους. Αφού δεν τα κατάφερε, αφέθηκε, εγκατέλειψε την υγεία του και κάθε προσπάθεια να οργανώσει σε νέες βάσεις τη ζωή του.
Τα τελευταία χρόνια, από τα ελάχιστα που τον συγκινούσαν ήταν ο γιος του Οδυσσέας. Η έγνοια του για το γιο του, για το μέλλον του, οι συναντήσεις τους τα καλοκαίρια, η επιθυμία του να τον βοηθήσει, τον κινητοποιούσαν. Με κατανόηση στις νεανικές και εφηβικές ανησυχίες του, υποστηρικτικός στις αποφάσεις του, με ενθουσιασμό για τα επιτεύγματά του.
Αγαπημένε μας Δημήτρη, όσο ζούμε θα σε θυμόμαστε.