Λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος: Ἐμεῖς δέν εἴμαστε «τῆς νύχτας». Δέν κάνουμε ἔργα τοῦ σκότους. Μά δέν ἀρκεῖ αὐτό. Δέν κάνει «νά κοιμό- μαστε»! Ξύπνιοι πρέπει νά ζοῦμε. Μέ τά μάτια ἀνοιχτά. Ἐκεῖνοι πού ζοῦν στό σκοτάδι, καλά κοιμοῦνται. Ἔχουν τάχα καί ἄλλη ἐπιλογή; Καί ἐκεῖνοι πού ζοῦν μεθυσμένοι, ντοπαρισμένοι, ἀπό λάθος ἀντιλήψεις, καλά ζοῦν στήν κοσμάρα τους, σάν μεθυσμένοι. Ἐμεῖς πού θέλουμε νά ζοῦμε στό φῶς τοῦ Χριστοῦ, σάν ἡμέρας τέκνα, ἔχουμε χρέος νά ἔχουμε τά μάτια μας ἀνοιχτά (Α΄ Θεσσ. 5, 5-8).
Στόν κόσμο αὐτό δέν εἶναι δικό μας θέμα, πότε ἔχουμε ἡμέρα καί πότε νύχτα· πότε ξημερώνει καί πότε νυχτώ- νει. Εἴτε τό θέλουμε, εἴτε ὄχι· εἴτε μᾶς ἀρέσει, εἴτε ὄχι ἡ νύχτα καί ἡ ἡμέρα ἐναλάσσονται μέ τόν δικό τους ρυθμό. Μά στήν περίπτωση τῆς νύχτας τῆς πνευματικῆς, στήν ὁποία ἀναφερόμα- στε, δέν συμβαίνει τό ἴδιο. Ἐδῶ μπο- ρεῖς νά ἔχεις τά μάτια ἀνοιχτά, ὅσο θέ- λεις! Στό θέμα αὐτό μπορεῖς νά κρατᾶς τά μάτια σου ἀνοιχτά γιά πάντα. Τῆς ψυχῆς τά μάτια ὁ ἄνθρωπος, ὁ ἄνθρωπος τά κλείνει μέν, ὅταν τό θέ- λει· ὅταν ἀφήσει νά κυριαρχήσει μέσα του τό κακό καί ἡ ἁμαρτία. Εἶναι καί αὐτό ζήτημα, ὄχι τῆς φύσης, ἀλλά τῆς προσωπικῆς μας διάθεσης. Οὐχί φύσε- ως, ἀλλά προαιρέσεως. Ξύπνιοι νά εἴμαστε πρέπει! Τό λέω καί τό ἐπαναλαμβάνω. Γιατί ἐδῶ, σ᾿ αὐτόν τόν κόσμο, ἔχουμε καί ἀνθρώ- πους ξύπνιους, πού κοιμοῦνται πιά βαθειά! Ἔχουμε καί ἀνθρώπους, πού ποτέ δέν κάνουν κάτι τό καλό.
Καί γιά νά καταλήξουμε: Δέν ἀρκεῖ νά μήν «κοιμᾶσαι»· δέν ἀρκεῖ νά εἶσαι «ξύπνιος»· πρέπει καί νά ξέρεις, ποῦ κοιτᾶς καί γιατί κυττᾶς! Καί γιά νά τό κάνεις αὐτό πρέπει νά ἔχεις τό νοῦ σου καθαρό. Ὥστε, συμπεραίνει ὁ ἅγιος, γρη- γορήσεως ἐπίτασις ἡ νῆψις ἐστιν.