Έγινε σήμερα γνωστό ότι έφυγε από τη ζωή, πλήρης ημερών, ο σημαντικός Χανιώτης επιχειρηματίας, που έδωσε άλλη πνοή στα πασίγνωστα αναψυκτικά “Γεράνι”, Μανώλης Αναγνωστάκης.
Πρόκειται για τον μύθο της χανιώτικης γκαζόζας, τον άνθρωπο που, μετά το τέλος του πολέμου αποφάσισε να ασχοληθεί με την παραγωγή των αναψυκτικών.
Όλοι είχαν να πουν για έναν ικανότατο επιχειρηματία αλλά και έναν άνθρωπο απίστευτα ευχάριστο, ενώ δεν ήταν λίγοι εκείνοι που τον ονόμαζαν “ψυχή της παρέας”.
Όπως και ο πατέρας του Σοφοκλής, ο Μανώλης Αναγνωστάκης, στο πίσω μέρος της αυλής του καφενείου που πια είχε αναλάβει ο ίδιος ξεκίνησε τη δική του προσπάθεια. Η κατάσταση δε διέφερε και πολύ από το ξεκίνημα. Η παραγωγή γίνονταν ουσιαστικά με τα χέρια. Εκτός από αυτά τα αναψυκτικά που προορίζονταν για τους πελάτες του καφενείου άρχισε σιγά σιγά να παράγει και άλλες μικρές ποσότητες για τα καφενεία των γύρω περιοχών. Χρειάζονταν μερικές ώρες για να παραχθούν λίγα κιβώτια αναψυκτικών. Η διανομή γίνονταν με γαϊδουράκι, πολλές φορές τη νύχτα.
Δεν υπήρχαν αρκετά μπουκάλια για να παραχθούν νέα αναψυκτικά και έτσι πολλές φορές αναγκαζόταν να περιμένει να καταναλωθούν αυτά που βρίσκονταν σε ένα πελάτη για να πάρει τα άδεια κιβώτια με τα μπουκάλια για να μπορέσει να φτιάξει τα επόμενα. Το γαϊδουράκι αντικαταστάθηκε με ¨σούστα¨ (ένα είδος άμαξας)και στη συνέχεια με φορτηγό. Κατάφερε να διανέμει ο ίδιος τα αναψυκτικά που παρήγαγε σε ολοένα και περισσότερα χωριά και εν τέλει στα Χανιά.
Το όνομα Γεράνι που επιλέχθηκε για τα αναψυκτικά είναι ο τόπος καταγωγής της οικογένειας και εκεί όπου άλλωστε όλα ξεκίνησαν.
Το 1987 η επιχείρηση μεταφέρθηκε σε νέες εγκαταστάσεις που πλέον είναι κατάλληλα διαμορφωμένες και με άριστο μηχανολογικό εξοπλισμό. Το 2000 την επιχείρηση ανέλαβε ο γιος του Μανώλη, Σοφοκλής Αναγνωστάκης (που έχει το όνομα του παππού του από τον οποία πήρε τα ηνία ο Μανώλης Αναγνωστάκης μετά τον πόλεμο).
Η κηδεία του Μανώλη Αναγνωστάκη θα γίνει σήμερα (26/12) στις 12 το μεσημέρι στον Ι.Ν. του Αγίου Λουκά, ενώ η σορός θα βρίσκεται στην εκκλησία από τις 11 το πρωί.
Τρομάζει η Τραγουδίστρια Κωνσταντίνα – «Τον περιμέναμε να έρθει ζωντανός και τώρα τον ψάχνουν σε ομαδικό τάφο»
Η Κωνσταντίνα βρέθηκε το βράδυ της Τετάρτης (16/3) καλεσμένη στον Γρηγόρη Αρναούτογλου και στο «The 2night Show».
Η τραγουδίστρια, με αφορμή τον πόλεμο στην Ουκρανία, μίλησε για τις στιγμές που δεν θα ξεχάσει ποτέ όταν η ίδια και η οικογένειά της έζησαν την εισβολή στην Κύπρο από τους Τούρκους το 1974. Ακολουθούν όσα εξομολογήθηκε «Η μαμά μου προσπαθούσε να σταθεί στα πόδια της, να φροντίσει 5 πέντε παιδιά έχοντας χάσει τον άντρα της, που είναι αγνοούμενος στον πόλεμο του 1974.
Ένας άνθρωπος που έχει ζήσει τον πόλεμο ξυπνάνε μνήμες, καταρρακώνει την ψυχή σου και βιώνεις την παιδική σου ηλικία. Ξέρω και τον ήχο από τις σειρήνες και τους βομβαρδισμούς, ξέρω τι είναι αιχμαλωσία γιατί τα δύο μου αδέρφια ήταν αιχμάλωτοι,
ξέρω συγγενείς αιχμάλωτους και ξέρω και το τελευταίο πλήγμα που κρατάει χρόνια: είναι ότι έχουμε έναν άνθρωπο που τον περιμένουμε να έρθει. Πριν από μερικά χρόνια πιστεύαμε ότι μπορεί να είναι ζωντανός, τώρα 46 χρόνια μετά, έχουμε δώσει DNA και περιμένουμε να τον βρουν σε έναν ομαδικό τάφο όπως βρήκαν χιλιάδες αγνοουμένους. Μιλάμε για 2000 αγνοουμένους.
Όταν γινόταν η ανταλλαγή αιχμαλώτων ήμουν από τα παιδιά που περίμεναν με τη φωτογραφία του πατέρα μου περιμένοντας να μάθουμε κάποιο νέο από αυτούς που επέστρεφαν. Όταν έγινε η εισβολή πήγαμε πιο νότια. Ήμασταν από την Κερύνεια. Δεν ξέραμε από πού θα έρθει ο στρατός, υπήρχε σύγχυση. Το σχολείο μου είχε πολεμίστρες. Πήγαμε με τον αδελφό μου κοντά στην Αμμόχωστο πιστεύοντας ότι είναι πολύ μακριά.
Και όμως στη δεύτερη εισβολή οι Τούρκοι έκαναν περίπατο. Μέσα σε μισή ώρα ήρθαν τα τανκς. Φεύγεις μέσα σε έναν καταιγισμό πυροβολισμών. Είναι πράγματα που τα έχω ζήσει και βιώνω την παιδική μου ηλικία. Ξέρω πάρα πολύ καλά αυτό το δράμα. Το 2004 πήγα στα κατεχόμενα χωριά μας. Είναι ερείπια. Είδα τα σπίτια μας, το σπίτι της γιαγιάς μου που κάθονται Τουρκοκύπριοι μέσα. Η εκκλησία έχει γίνει περιστερώνας.
Οι άνθρωποι δεν φταίνε σε τίποτα, πληρώνουν το τίμημα των “μεγάλων” που δεν μπορούν να συνεννοηθούν. Η εκπομπή που με στήριξε ήταν οι “Ρεπόρτερς” της ΕΡΤ που έκαναν δύο οδοιπορικά στην πράσινη γραμμή, είχα πάει κι εγώ μαζί τους και ευτυχώς δεν είχαμε επιθέσεις όπως στα επόμενα χρόνια. Υπάρχει ένας φόβος και για αυτό που γίνεται σήμερα. Ελπίζω να κοιτάξουν και το θέμα της Κύπρου.
Εμείς περιμένουμε να μας υποστηρίξουν οι ξένοι. Εγώ και η οικογένεια της Κωνσταντίνας θέλουμε να διευθετήσουμε κάποια θέματα στην Κύπρο για τον πατέρα μας που είναι αγνοούμενος. Πρέπει να πάμε στο δικαστήριο, να κηρύξω τον πατέρα μου “άφαντο”.
Τι κάνουν οι δικοί μας για τους αγνοουμένους; Αυτός είναι ο νόμος. Όταν μας το είπαν είχαμε πάθει ένα μπλακ άουτ και τώρα αναγκαστήκαμε να προχωρήσουμε και κηρύξαμε τον πατέρα μας άφαντο ενώ είναι αγνοούμενος και η επιτροπή αγνοουμένων διευθετεί τα θέματα του πατέρα μου και των αγνοουμένων.
Αυτό που βλέπω είναι ότι επαναλαμβάνεται η ιστορία και είναι και χειρότερο. Δεν είμαι ούτε με τους Ρώσους ούτε με τους Ουκρανούς, είμαι με τον κόσμο που πληρώνει πάντα το βαρύτερο τίμημα. Σε ακολουθεί μέχρι το τέλος της ζωής σου και σε διαμορφώνει. Έχει παίξει πολύ σπουδαίο ρόλο αυτό στον ψυχισμό μου. Με έχει κάνει πιο δυνατή, πιο αποφασιστική
Το διαβάσαμε εδώ toendiaferon.gr
