Ελληνικό κράτος, σημαίνει έχω τα μάτια μου κλειστά. Μένω στην βόλεψη και στην ευκολία μου και δεν ασχολούμαι με πτέσματα. Κρατώ τους τύπους και τα υποτυπώδη πρέπει και αφήνω 4χρονα παιδιά να δολοφονούνται, να τεμαχίζονται και να μαγειρεύονται.
Κατασχέσεις αυτοκινήτων και ακινήτων πραγματοποιούνται αμέσως μόλις ο πελάτης κριθεί ακατάλληλος των δεσμεύσεών του.
Για έναν ακατάλληλο πατέρα όμως δεν μιλάει κανείς. Γιατί το ελληνικό κράτος έρχεται πάντα μετά. Μετά τον Άλεξ, μετά τον Βαγγέλη, μετά την Άννυ.
Ένας ναρκωμανής και βίαιος πατέρας κυκλοφορεί ανενόχλητος στην ελληνική κοινωνία. Και τι πειράζει; Εμάς δεν μας ενοχλεί.
Εμείς, βγαίνουμε απλά στα ΜΜΕ, ΜΕΤΑ τις κτηνωδίες, σαν τα κοράκια και κατασπαράζουμε τον εκάστοτε δράστη και “κλαίμε” τα εκάστοτα θύματα.
Βγαίνουμε σαν δικηγόροι του μικρού κοριτσιού και ζητάμε δικαίωση.
Βγαίνουμε σαν απεσταλμένοι από ψηλά με υψωμένο τον δείκτη και σαν τις ερινύες στοιχειώνουμε οικογένειες, δράστες και ζωές.
Τα κατηγορώ μας πέφτουν βροχή, προς τα που όμως; Ποιος είναι αυτός που φταίει πραγματικά; Ποιος άλλος έχει μερίδιο της ευθύνης;
Εκείνος που σκότωσε, εμείς που τον κατηγορούμε ή το κράτος που παραμένει με τα μάτια κλειστά;
πηγη magdasblog.gr