-Λές ἀστεῖα. Καί κάνεις τούς ἄλλους νά γελᾶνε! Καί τί πιά; Περιμένεις νά βγῆ κάτι καλό ἀπό τά ἀστεῖα; Ἁπλά καί μόνο προκαλεῖς γέλια! Γιά στάσου, σέ παρακαλῶ! Ἔχεις ἰδεῖ ποτέ σου τσαγκάρη ἤ ἄλλον τεχνίτη, νά ψάχνει νά βρεῖ καί νά ἀγοράσει πράγματα πού δέν ἔχουν σχέση μέ τήν δουλειά του;
-Ὄχι! Ἐργαλεῖα, πού δέν εἶναι τῆς δουλειᾶς μας, δέν μᾶς χρειάζονται. Δέν ψάχνομε νά τά βροῦμε. Δέν τά ἀγοράζομε.
-Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τά λόγια. Ἄφησέ τα λοιπόν τά περιττά! Γιατί ἀπό τά περιττά, πᾶμε καί χωρίς νά τό θέλωμε, στά ἄπρεπα!
-Ἔ,καί τί πιά! Δέν εἶναι δά καί τόσο κακό!
-Ἄ, ὄχι! Δέν εἶναι ὥρα γιά γέλια καί διαχύσεις. Γιά πένθος καί πίκρα εἶναι ὥρα! Καί γιά κλάματα! Καί σύ μοῦ κάθεσαι καί λές χαζοϊστορίες καί ἀνεκδοτάκια; Εἶδες ποτέ πουθενά σέ γήπεδο ἀθλητή, νά ξεχνάει ἔστω καί γιά ἕνα λεπτό, τό στόχο του, νά ξεπεράσει τόν ἀντίπαλό του, καί νά λέει ἤ νά κάνει ἀστεῖα;
-Τί σχέση ἔχει αὐτό;
-Τί σχέση ἔχει; Δίπλα μας στέκει ὁ διάβολος. Καί ψάχνει νά βρῆ τρόπο νά ἁρπάξει, ὄχι ἁπλά τήν νίκη, ἀλλά ἐμᾶς τούς ἴδιους! Τρίζει τά δόντια του. Βρυχᾶται. Οὐρλιάζει. Ἀπό μανία ἐναντίον σου! Καί σύ κάθεσαι καί μᾶς ξεφουρνίζεις ἀστεῖα; Καί γελᾶς;
-Παλαβώσαμε, ἀγαπητέ μου! Παλαβώσαμε! Ξεμωραθήκαμε. Οἱ ἅγιοι τήν ζωή καί τόν ἀγώνα γιά τήν αἰώνια ζωή τά ἀντιμετώπιζαν σοβαρά! Καί σύ γελᾶς; Τό ἔχεις ποτέ σκεφθῆ, γιατί σύ γελᾶς;
(Εἰς τήν πρός Ἐφεσίους Ὁμιλία ΙΖ, 2)