«Ξέρεις τι είναι να χαιρετάς τον άνθρωπό σου στην πόρτα, να τον φιλάς, να του λες σ’ αγαπώ και μετά από 5 ώρες να σε παίρνουν τηλέφωνο να σου λένε να πας να αναγνωρίσεις το πτώμα του;»
«Έμεινα ολομόναχος με τέσσερα παιδιά και τα μεγαλώνω μαζί μου στο φορτηγό» αναφέρει ο Ηλίας στην σπαρακτική του ιστορία που κάνει το γύρο του διαδικτύου. Ο ίδιος έχασε τη γυναίκα του σε τροχαίο και από τότε παλεύει να σταθεί στα πόδια του.
Σε μια ειλικρινή συνέντευξη που παραχώρησε στο “Singleparent.gr”, ανοίγει την καρδιά του και μοιράζεται μαζί με όλους, όλα όσα έχει βιώσει και αντιμετωπίζει. Με την ευκαιρία, μια παρόμοια ιστορία συνέβη και στην Κάρπαθο.
Ο απίστευτος αυτός πατέρας αντιμετωπίζει καθημερινά πολλές προκλήσεις και ευθύνες, όμως είναι πάντα εκεί για τα παιδιά του με αγάπη, κατανόηση και δύναμη. Αναλαμβάνει τον ρόλο της μητέρας και του πατέρα ταυτόχρονα, καλύπτοντας όλες τις ανάγκες και προσφέροντας την απαραίτητη στήριξη σε κάθε πτυχή της ζωής των παιδιών του.
«Με τη γυναίκα μου γνωριστήκαμε σε ένα μαγαζί στον Πειραιά που τραγουδούσε και πολύ γρήγορα γίναμε ζευγάρι και παντρευτήκαμε. Ήταν μεγάλος έρωτας που μας χάρισε 4 πανέμορφα και καλά παιδιά. Είμαι οδηγός φορτηγού, η γυναίκα μου ήταν τραγουδίστρια, όχι μεγάλο όνομα, αλλά είχε τεράστια φωνή. Βλέπεις, δεν καθόταν στον καθένα κι έτσι, δεν έγινε φίρμα»
Τα παιδάκια σας τι ηλικίες έχουν σήμερα;
4 ετών τα δίδυμα αγόρια, 7 και 8 ετών οι μεγάλες.
Τι συνέβη και έμεινες μόνος σου;
Η γυναίκα μου είχε σταματήσει τη νύχτα, από τότε που παντρευτήκαμε, για να αφοσιωθεί στο σπίτι μας. Από τότε, όμως, που κάναμε τα δίδυμα, τα οικονομικά μας στένεψαν και έτσι πέρσι, αποφασίσαμε να πηγαίνει κάποια βράδια στο μαγαζί να τραγουδάει, κυρίως Πάσχα, Χριστούγεννα και σε κανένα γάμο. Ένα βράδυ που γύριζε από το μαγαζί σκοτώθηκε, σε μια στροφή έχασε τον έλεγχο είπαν (δάκρυα).
Από τότε πως είναι η καθημερινότητά σου;
Στον αυτόματο. Ξέρεις τι είναι να χαιρετάς τον άνθρωπό σου στην πόρτα, να τον φιλάς, να του λες σ’ αγαπώ και μετά από 5 ώρες να σε παίρνουν τηλέφωνο να σου λένε να πας να αναγνωρίσεις το πτώμα του; Να σου λένε πως δεν θα ξανάρθει σπίτι, δεν θα ξαναμυρίσεις τα μαλλιά του, δεν θα αγκαλιάσει ξανά τα παιδιά του;
Τα παιδιά; Τι είπες στα παιδιά;
Ότι η μαμά τους έπρεπε να φύγει να πάει ταξίδι για δουλειά. Πήγαμε και σε ψυχολόγο μας είπε ότι έπρεπε να τους πω την αλήθεια. Μετά τους είπα τα πάντα. Τα μεγάλα τα πήγα στην κηδεία μαζί μου.
Με τα παιδιά σε βοηθάει κανείς; Πώς συνδυάζεις και τη δουλειά μαζί που είναι τόσο απαιτητική όλη μέρα στον δρόμο;
Οι γονείς μου έχουν πεθάνει και τα πεθερικά μου ζουν σε χωριό. Ήρθαν οι άνθρωποι, στην αρχή, βοήθησαν, να φέτος το καλοκαίρι θα τα πάω να κάνουν μπάνια. Αλλά δεν μπορούν να μετακομίσουν στην Αθήνα. Μια γειτόνισσα με βοηθάει με τα παιδιά, τα παίρνει από τα σχολεία, τα διαβάζει τα ταΐζει, με αμοιβή εννοείται.
Κάποιες φορές, επειδή και εγώ δεν μπορώ να δίνω συνέχεια λεφτά ή αν η γειτόνισσα καμιά μέρα δεν μπορεί, τα παίρνω μαζί μου στο φορτηγό και κάνουν τα μαθήματά τους στην Εθνική ή κοιμούνται μέχρι να φτάσουμε. Έχω κάνει Αθήνα Καλαμπάκα με τα μικρά να κοιμούνται πίσω και τα μεγάλα να διαβάζουν μαθηματικά και να μαθαίνουμε πρόσθεση και αφαίρεση στο δρόμο, με τα ρέστα από τα διόδια. Μόνο αυτά έχω στον κόσμο πια, δεν μπορώ να αφήσω το φορτηγό να μείνουν νηστικά.
Τη σκέφτεσαι τη γυναίκα σου; Ή δεν προλαβαίνεις με τόσο τρέξιμο;
Αν τη σκέφτομαι λέει; Κάθε μέρα, κάθε λεπτό. Ακόμα δεν έχω προλάβει να πενθήσω όπως θέλω, αλλά την αγαπώ και μου λείπει και κάποιες φορές τα βράδια που βάζω τα παιδιά για ύπνο, κλαίω ή μέσα στο φορτηγό αν ακούσω κανένα τραγούδι και τη θυμηθώ, θα φορέσω γυαλιά ηλίου για να μην με δουν να κλαίω και στενοχωριούνται.
Το διαβάσαμε εδώ athensmagazine.gr
