Η παρακάτω επιστολή εστάλη στο Infokids.gr από μητέρα μαθητή, με αφορμή την τραγωδία στην Ηλιούπολη και την ασφυκτική πίεση που βιώνουν χιλιάδες έφηβοι ενόψει των Πανελλαδικών εξετάσεων.
Μέσα από λόγια οργής, θλίψης και αγωνίας, αποτυπώνει το αδιέξοδο ενός εκπαιδευτικού συστήματος που, για πολλούς μαθητές και γονείς, έχει πάψει προ πολλού να αφορά τη γνώση και έχει μετατραπεί σε καθημερινή ψυχική δοκιμασία.
Σήμερα δεν μπορώ να μιλήσω σαν ψύχραιμη πολίτης.
Μιλάω σαν μάνα.
Σαν μάνα που βλέπει δύο παιδιά, δύο κορίτσια δεκαεπτά χρονών, να φτάνουν στο σημείο να πιστέψουν πως η ζωή τελειώνει πριν καν αρχίσει. Πως ένα διαγώνισμα, μια βαθμολογία, μια αποτυχία, μπορούν να αξίζουν περισσότερο από την ίδια την ύπαρξή τους.
Και αναρωτιέμαι:
Πόσα παιδιά ακόμα πρέπει να λυγίσουν για να παραδεχτούμε ότι κάτι είναι βαθιά άρρωστο;
Οι Πανελλαδικές δεν είναι πια εξετάσεις.
Είναι ένας μηχανισμός εξουθένωσης.
Ένα σύστημα που εκπαιδεύει τα παιδιά μας όχι να μαθαίνουν, αλλά να φοβούνται. Να μετρούν την αξία τους με μόρια. Να πιστεύουν πως στα 17 τους κρίνεται ολόκληρη η ζωή τους.
Για έναν χρόνο —ή μάλλον για πολλά χρόνια— αυτά τα παιδιά ζουν σαν στρατιώτες σε καθεστώς πολιορκίας.
Σχολείο το πρωί. Φροντιστήριο το απόγευμα. Διάβασμα μέχρι εξάντλησης το βράδυ. Άγχος. Ενοχές. Σύγκριση. Πανικός.
Και πάνω απ’ όλα, ένας διαρκής τρόμος:
«Αν δεν πετύχω, απέτυχα ως άνθρωπος.»
Ποιος το έμαθε αυτό στα παιδιά μας;
Ποιος τους φόρτωσε τόσο βάρος ώστε μια 17χρονη να γράφει πως φοβάται ότι θα απογοητεύσει τους γονείς της;
Ποιος δημιούργησε μια κοινωνία όπου ένα παιδί νιώθει ότι δεν έχει δικαίωμα να αποτύχει, να κουραστεί, να χαθεί, να ξανασηκωθεί;
Και μην τολμήσει κανείς να πει πως «οι Πανελλαδικές υπήρχαν πάντα».
Υπήρχε πάντα και η σιωπή γύρω από την ψυχική κατάρρευση των παιδιών.
Υπήρχε πάντα η κοινωνική υποκρισία που βαφτίζει την ψυχολογική βία «προετοιμασία για τη ζωή».
Μα αυτή δεν είναι προετοιμασία για τη ζωή.
Είναι πρόωρη φθορά της.
Κάθε κυβέρνηση υπόσχεται αλλαγές.
Καμία δεν αγγίζει πραγματικά τον πυρήνα του προβλήματος.
Γιατί οι Πανελλαδικές συντηρούν μια τεράστια βιομηχανία παραπαιδείας, φόβου και ταξικών ανισοτήτων. Ένα ολόκληρο σύστημα που κερδίζει από το άγχος των παιδιών μας.
Και τα παιδιά;
Τα παιδιά μαθαίνουν να ζουν χωρίς ύπνο, χωρίς ελεύθερο χρόνο, χωρίς ανάσα.
Μαθαίνουν πως η ξεκούραση είναι τεμπελιά.
Πως η αποτυχία είναι ντροπή.
Πως η αξία τους εξαρτάται από έναν αριθμό.
Δεν θέλω άλλα παιδιά να μεγαλώνουν έτσι.
Δεν θέλω άλλες μητέρες να κοιτούν μια άδεια καρέκλα και να αναρωτιούνται αν άξιζε τελικά τόσος πόνος για ένα εξεταστικό σύστημα.
Θέλω ένα σχολείο που να μορφώνει και όχι να συνθλίβει.
Ένα κράτος που να προστατεύει την ψυχική υγεία των μαθητών και όχι να την αγνοεί μέχρι να γίνει τραγωδία.
Θέλω τα παιδιά μας ζωντανά. Όχι «άριστα» και διαλυμένα.
Και πάνω απ’ όλα, θέλω να ακουστεί επιτέλους μια αλήθεια που όλοι φοβούνται να πουν δυνατά:
Καμία σχολή, κανένα πανεπιστήμιο, κανένα γραπτό δεν αξίζει περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή.
Το διαβάσαμε εδώ tilestwra.com
