Η ηλικιωμένη γυναίκα λυπήθηκε τον νεαρό που δεν είχε πού να περάσει τη νύχτα· τη νύχτα η γυναίκα ξύπνησε όταν άκουσε τον νεαρό να μπαίνει αργά στο δωμάτιό της, να πλησιάζει το κρεβάτι και να κάνει αυτό… 😨😱
Ο νεαρός βρισκόταν σε μια απελπιστική κατάσταση, χωρίς κανέναν να τον στηρίξει. Οι συγγενείς του είχαν γυρίσει την πλάτη, φίλοι δεν είχαν απομείνει.
Τότε ένας μακρινός συγγενής, ένας καλοκάγαθος αλλά αφελής άνθρωπος, σκέφτηκε ότι αφού η γνωστή του ηλικιωμένη κυρία ζούσε μόνη της σε ένα μεγάλο διαμέρισμα, γιατί να μην της προτείνει να φιλοξενήσει τον νεαρό — έτσι εκείνη δεν θα ήταν τόσο μόνη, κι εκείνος θα είχε ένα ασφαλές μέρος να κοιμηθεί κάτω από μια στέγη.
Ο νεαρός, γύρω στα είκοσι πέντε, ήρθε στο σπίτι της γριάς με ένα μικρό σακίδιο, στο οποίο χωρούσαν μόλις μερικά πουκάμισα, ένα τετράδιο και μια παλιά φωτογραφία των γονιών του.
Φαινόταν ήσυχος, σεμνός και κάπως ντροπαλός. Όταν η γιαγιά τον είδε, κάτι ράγισε μέσα στην καρδιά της — τον λυπήθηκε, σαν να ήταν δικό της παιδί.
Τον έβαλε αμέσως μέσα στο σπίτι, τον ρώτησε αν είχε φάει, αν ήθελε λίγες πατάτες με κρεμμύδι, και του υποσχέθηκε ότι το πρωί θα του έφτιαχνε πλιγούρι. Του επέτρεψε μάλιστα να φορέσει τα παλιά ρούχα του γιου της, που είχε φύγει εδώ και καιρό και σπάνια τηλεφωνούσε.
Το βράδυ η ηλικιωμένη του ετοίμασε το κρεβάτι στο δωμάτιο του γιου της, τακτοποίησε το μαξιλάρι, τον σταύρωσε και του ευχήθηκε ήσυχη νύχτα. Έπειτα πήγε στο δικό της υπνοδωμάτιο χαμογελαστή — για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό υπήρχε κάποιος στο σπίτι, κάποιος που της μιλούσε.
Της φαινόταν πως ο Θεός της είχε στείλει αυτόν τον νεαρό για να της γλυκάνει λίγο τη μοναξιά.
Η γυναίκα έμεινε για πολλή ώρα ξαπλωμένη στο σκοτάδι, ακούγοντας τα πατώματα να τρίζουν στο διπλανό δωμάτιο. Την βασάνιζε η αϋπνία. Και όταν επιτέλους άρχισε να αποκοιμιέται, άκουσε έναν ελαφρύ θόρυβο από το άλλο δωμάτιο.
Άνοιξε τα μάτια και μέσα στο μισοσκόταδο είδε την πόρτα του υπνοδωματίου της να ανοίγει σιγά σιγά. Στο κατώφλι στεκόταν ο νεαρός. Κρατούσε κάτι στα χέρια του, και στο αχνό φως του πορτατίφ, το πρόσωπό του έμοιαζε ξένο, σκληρό, χωρίς καμιά από τη γλυκύτητα που είχε δει νωρίτερα.
Πλησίαζε αθόρυβα, πατώντας προσεκτικά, σαν να φοβόταν να την ξυπνήσει. Μα η γιαγιά δεν κοιμόταν — τον παρακολουθούσε κρατώντας την ανάσα της, νιώθοντας την καρδιά της να χτυπά δυνατά. Ο νεαρός στάθηκε στο κεφαλάρι του κρεβατιού και έμεινε εκεί ακίνητος, σαν να πάλευε με τον εαυτό του — να κάνει ή όχι αυτό που είχε σχεδιάσει; Η γυναίκα άρχισε να προσεύχεται σιωπηλά.
— Θεέ μου, τι σκοπεύει να κάνει; Τι κρατάει στα χέρια του; Γιατί άφησα να μπει στο σπίτι μου; Κι αν…
Μέσα από τα μισόκλειστα βλέφαρα, η γυναίκα είδε με φρίκη τον νεαρό να κάνει ξαφνικά αυτό… 😱😱
Συνέχεια στο πρώτο σχόλιο 👇👇
Ο νεαρός σήκωσε αργά τα χέρια, κρατώντας ένα μαξιλάρι.
— Έτσι θα είναι καλύτερα και για τους δυο μας, — ψιθύρισε με βραχνή φωνή και πίεσε το μαξιλάρι πάνω στο πρόσωπο της ηλικιωμένης.
Η γυναίκα τινάχτηκε, έβγαλε έναν πνιχτό, απελπισμένο ήχο και άρχισε να χτυπιέται, σπρώχνοντάς τον με τα χέρια της. Το μαξιλάρι έπεσε στο πάτωμα, ο νεαρός έκανε πίσω, τρομαγμένος μήπως δεν πεθάνει γρήγορα. Η γιαγιά φώναξε με όλη της τη δύναμη:
— Βοήθεια! Άνθρωποι! Με σκοτώνουν!
Οι γείτονες έτρεξαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα — η πόρτα δεν ήταν κλειδωμένη. Ο ένας όρμησε στην κρεβατοκάμαρα, ο άλλος έτρεξε να καλέσει την αστυνομία.
Ο νεαρός στεκόταν στον τοίχο, χλωμός και σαστισμένος, σαν να μην καταλάβαινε τι είχε γίνει. Τον ακινητοποίησαν και τον έβγαλαν έξω στην αυλή.
Αργότερα, όταν ήρθε η αστυνομία, αποκαλύφθηκε ότι ο νεαρός δεν ήταν αυτός που έλεγε πως ήταν.
Οι γονείς του είχαν πεθάνει πριν από πολλά χρόνια κάτω από μυστηριώδεις συνθήκες — τότε ήταν ο μόνος μάρτυρας, και η έρευνα ποτέ δεν κατάφερε να αποδείξει τι είχε συμβεί.
Από τότε ζούσε με διάφορα ονόματα, ώσπου σκέφτηκε ένα νέο σχέδιο: να εγκατασταθεί στο σπίτι μιας εύπιστης ηλικιωμένης γυναίκας και έπειτα να παρουσιάσει τα πάντα σαν ένα ατύχημα, για να αποκτήσει το διαμέρισμά της.
Το διαβάσαμε εδώ fanpage.gr
