Παρόλο που επικρατεί η άποψη ότι το σπανάκι είναι από τις καλύτερες πηγές σιδήρου, τα δεδομένα ανατρέπονται.
Στην πραγματικότητα, το σπανάκι όχι μόνο δεν περιέχει την μεγάλη ποσότητα σιδήρου που πιστεύεται, αλλά ο σίδηρος που έχει δεν χρησιμεύει στον οργανισμό, γιατί στη μορφή που βρίσκεται δεν μπορεί να απορροφηθεί.
Από τον οργανισμό μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ο σίδηρος που περιέχεται στα οστρακοειδή, στο ψάρι και στο κόκκινο κρέας.
Η άποψη ότι το σπανάκι παρέχει τις απαραίτητες ποσότητες σιδήρου, αποδείχθηκε ότι ήταν ένα λάθος παλαιότερων επιστημόνων.
Το λάθος των επιστημόνων
Πριν από περισσότερο από έναν αιώνα, ερευνητές έκαναν μετρήσεις και κατέληξαν ότι το σπανάκι περιέχει σίδηρο.
Όμως, το λάθος έγινε στην αναφορά που έγραψαν.
Αντί να βάλουν την υποδιαστολή στο σωστό σημείο, εκείνοι εσφαλμένα την τοποθέτησαν πιο δεξιά.
Έτσι, ενώ στην πραγματικότητα τα 100 γραμμάρια σπανάκι περιέχουν 3,60 mg σιδήρου, γράφτηκε ότι περιέχουν 36 mg.
Το λάθος έγινε το 1870 από τον Γερμανό χημικό E. von Wolf.
Η αλήθεια αποκαταστάθηκε το 1972, από τον Αμερικανό διατροφολόγο Arnold E. Bender.
Όμως, η αντίληψη ότι το σπανάκι είναι πηγή σιδήρου, ήταν ήδη διαδεδομένη.
Ο σίδηρος που βρίσκεται στο σπανάκι, δεν μπορεί να απορροφηθεί από τον οργανισμό, ώστε να καλύψει τις ανάγκες του.
Αυτό συμβαίνει γιατί περιέχει οξέα που εμποδίζουν την απορρόφησή του.
Για να μπορέσει να τον αντλήσει και να τον χρησιμοποιήσει, χρειάζεται ο συνδυασμός του με βιταμίνη C.
Δηλαδή, ο σίδηρος από το σπανάκι, πρέπει να συνοδεύεται από χυμό λεμονιού για να είναι χρήσιμος.
πηγη valueforlife.gr