Η Αλίκη Γεωργούλη ήταν Ελληνίδα ηθοποιός, με σημαντική καριέρα στο θέατρο και επιλεγμένες εμφανίσεις στον κινηματογράφο.
Υπήρξε η τρίτη σύζυγος του Αλέκου Αλεξανδράκη και η κινητήρια δύναμη πίσω από την ταινία του «Συνοικία το Όνειρο», που αντιμετώπισε μεγάλα προβλήματα με τη λογοκρισία, τη διανομή και την προβολή της στις αρχές της δεκαετίας του ’60.
Η Αλίκη Γεωργούλη γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1931 στην Αθήνα. Σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών και πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο δίπλα στον Μάνο Κατράκη στο έργο του Τζορτζ Μπέρναρ Σο «Ο άνθρωπος του διαβόλου».
Έπαιξε πολλά χρόνια με τον Κατράκη και ύστερα με τον Αλέκο Αλεξανδράκη, με τον οποίο υπήρξαν ζευγάρι και στη ζωή από το 1956 έως το 1960. Κατόπιν συνεργάστηκε με την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή, την Ξένια Καλογεροπούλου και τον Γιάννη Φέρτη, και ύστερα από μία δεκαετία αποχής από το θέατρο, το 1981, δημιούργησε το θέατρο «Αποθήκη» στου Ψυρρή, που στέγασε τα θεατρικά της όνειρα.
Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1953 στο μελόδραμα της Μαρίας Πλυτά «Εύα» και στα επόμενα χρόνια δεν έπαιξε σε περισσότερες από 15 ταινίες. Ωστόσο, η σημαντικότητα κάποιων από αυτές, όπως και οι ερμηνείες της, την κατατάσσουν οπωσδήποτε στις σημαντικές Ελληνίδες ηθοποιούς.
Είναι η απλοϊκή υπηρετριούλα που παίζονται παιχνίδια στην πλάτη της στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου «Ο Ηλίας του 16ου» (1958), η υποβλητική παρουσία στο αστυνομικό δράμα του Ντίνου Κατσουρίδη «Έγκλημα στα παρασκήνια», στο ιστορικό δράμα του ίδιου σκηνοθέτη «Είμαι αθώος» (1960), βασισμένο στην υπόθεση Ντρέιφους, στις ταινίες του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο θίασος» (1975), «Οι κυνηγοί» (1977) και «Τοπίο στην ομίχλη» (1988). Και βέβαια δεν ξεχωρίζει μόνο η ερμηνεία της στη «Συνοικία το Όνειρο» του Αλέκου Αλεξανδράκη (1961), αλλά και το γεγονός ότι στην ουσία εκείνη εμπνεύστηκε και έκανε τα πάντα για να γίνει πραγματικότητα αυτή η ταινία, που αποτύπωσε μια εποχή και έγραψε ιστορία.
Αλέκος Αλεξανδράκης: Με την Αλίκη Γεωργούλη στην προσφυγική συνοικία του Ασύρματου – Σπάνια φωτογραφία από το 1961
Ο δημοσιογράφος και συλλέκτης, Άρης Λουπάσης, δημοσίευσε στο Instagram μια σπάνια φωτογραφία στην οποία ο Αλέκος Αλεξανδράκης και η τότε σύζυγός του, Αλίκη Γεωργούλη βρίσκονται στην προσφυγική συνοικία του Ασύρματου, όπου γυρίστηκε η ταινία “Συνοικία το όνειρο”.
Γράφει ο Άρης Λουπάσης στην ανάρτησή του:
“Ο Αλέκος Αλεξανδράκης με την τότε σύζυγό του και σημαντική ηθοποιό Αλίκη Γεωργούλη, τον Μάρτιο του 1961 στην προσφυγική συνοικία του Ασύρματου, ακριβώς κάτω από τον λόφο του Φιλοπάππου προς την πλευρά των Άνω Πετραλώνων, για φωτογράφιση στο περιοδικό «Οι δρόμοι της Ειρήνης». Πλήθος κόσμου συγκεντρώνεται γύρω τους και εκφράζει με συγκινητικό τρόπο τον θαυμασμό και την αγάπη στο πρόσωπό τους.
Το ζευγάρι αποφασίζει να κάνει μια ταινία στη συγκεκριμένη περιοχή που θα έσπαζε την ειδυλλιακή εικόνα της «χαρούμενης» και «ευημερούσας» Ελλάδας και θα αναφερόταν στην άλλη όψη της πραγματικότητας, σε εκείνη που ζούσαν χιλιάδες άνθρωποι στις παραγκουπόλεις της Αθήνας αλλά και στην υπόλοιπη χώρα. Το σενάριο της ταινίας, γραμμένο από τον γνωστό ποιητή Τάσο Λειβαδίτη και τον επίσης γνωστό συγγραφέα Κώστα Κοτζιά, μαζί με τη σκηνοθετική σύλληψη του Αλεξανδράκη, είχε σαφείς επιρροές από το ρεύμα του ιταλικού νεορεαλισμού που κυριαρχούσε τότε στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο.
Η ταινία με τίτλο “Συνοικία το όνειρο” ανέδειξε τα προβλήματα, τη φτώχεια και τις κακουχίες μιας Ελλάδας που προσπαθούσε να ορθοποδήσει, γεγονός που προκάλεσε έντονη λογοκρισία και θύελλα αντιδράσεων, με την κατηγορία ότι δυσφημούσε την εικόνα της ευημερίας. Πολλές σκηνές κόπηκαν και το όραμα του δημιουργού έμεινε μισό. «Αυτή η ταινία δεν με αφορά πλεον, δεν με αντιπροσωπεύει, για μένα τελείωσε στη λογοκρισία της», δηλώνει ο Αλεξανδράκης και παύει να σκηνοθετεί. Το φιλμ που χαρακτηρίστηκε από κοινό και κριτικούς ως αριστούργημα, κατάφερε να προβληθεί έστω και κατακρεουργημένο στις 16 Οκτωβρίου του 1961, χάρη στην παρέμβαση της ισχυρής εκδότριας Ελένης Βλάχου προς τον Κωνσταντίνο Καραμανλή.
Το βράδυ της πρεμιέρας ακολούθησαν επεισόδια και η παρακολούθηση κατέληξε πράξη αντίστασης, χαρίζοντας στο έργο διαχρονική αξία και ιστορική θέση. Από τότε η ταινία καθιερώθηκε ως σταθμός για τον ελληνικό κινηματογράφο, άνοιξε δρόμους σε νεότερους δημιουργούς, έδωσε φωνή στις λαϊκές γειτονιές και απέδειξε πως η τέχνη μπορεί να φωτίζει την αλήθεια με θάρρος και αξιοπρέπεια για γενιές θεατών”.
Δείτε το βίντεο:
Η Αλίκη Γεωργούλη πέθανε στην Αθήνα στις 25 Ιουλίου 1995, νικημένη από τον καρκίνο.
Το διαβάσαμε εδώ tilestwra.com
