Ο πρώτος: «…Όταν βλέπω μία γυναίκα να πονάει, να κλαίει, να υποφέρει για ένα μεγάλο πρόβλημα που τη βασανίζει και να σπαράζει κυριολεκτικά, της κάνω μία ερώτηση:
—Μήπως έχεις κάνει στη ζωή σου έκτρωση;
Ε λοιπόν, το 90% μου απαντά «ναί». Βλέπω δηλαδή ότι πίσω από κάθε πόνο κρύβεται μία παλιά αμαρτία του ανθρώπου. Καί επιτρέπει αυτό τον πόνο ο Θεός, όχι για εκδίκηση, όχι για τιμωρία. Ο Θεός δεν τιμωρεί, ο πατέρας δεν τιμωρεί. Το επιτρέπει για το καλό του παιδιού του.Ίσως μέχρι εκείνη τη στιγμή να μην αισθάνθηκε αυτή η γυναίκα τι μεγάλο έγκλημα είναι ηέκτρωση και επιτρέπει τώρα ο Θεός να της συμβήαυτή η δοκιμασία, για να έρθει σε συναίσθηση…».
Καί ο δεύτερος: «…Όταν μου ανατέθηκε η ευθύνη του Εξομολόγου, έμενα έκπληκτος, όταν άκουα γυναίκες έγγαμες να κάνουν ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ σε ποσοστό 80% (στις 100 οι 80)! Δηλαδή… όχι μόνο οι νέες και άγαμες, υπεύθυνες και αυτές, αλλά και οι έγγαμες, μετά το 1 ή 2 παιδιά, αν μείνουν έγκυες, καταφεύγουν στο φοβερό έγκλημα της ΕΚΤΡΩΣΕΩΣ…» Δηλαδή στη δυστυχέστερη δυστυχία της ζωής…