Θαύμα της Θεοτόκου: Παναγία μου, πήγαινε να επισκεφθείς το παιδί μου…

Ένας πατέρας διηγείται τα εξής για το παιδί του, που κάποτε είχε αρρωστήσει: Το παιδί μου ο Πέτρος προσβλήθηκε από ελονοσία. Το πήγαμε εκείνη την νύκτα αμέσως στο νοσοκομείο. Εγώ έμεινα στο σπίτι, ενώ η σύζυγός μου παρέμεινε κοντά στο παιδί μας στο νοσοκομείο.

Στάθηκα μπροστά στις εικόνες των Αγίων μας. Έστρεψα τα μάτια μου στην Θεοτόκο και της είπα: «Οι αιρετικοί, Παναγία μου, μέρα-νύκτα σε κακολογούν, εγώ όμως σε πιστεύω, σε προσκυνώ και σε δοξολογώ.

Θέλω αύριο να ευδοκήσης να δοξασθή το όνομά σου και εγώ να διηγούμαι τα θαυμάσιά σου. Πήγαινε να επισκεφθής το παιδί μου στο νοσοκομείο. Κουράσθηκα να πηγαίνω εκεί και να γυρίζω πάντα πικραμένος…».

Το πρωί επήγα τσάι στο νοσοκομείο για το παιδί μου. Μετά έφυγα αμέσως για την δουλειά μου. Το απόγευμα ο γιατρός είχε υπογράψει το εξιτήριο του παιδιού μου. Επήγα, το επήρα και με την γυναίκα μου εδοξάσαμε την άμεση επέμβασι της Παναγίας μας.

Ο παππούς, η νύφη και ο γιος… Μια αλήθεια που πονάει!

Δίδαγμα: Κάποτε ζούσε ένας άνθρωπος πολύ ηλικιωμένος. Τα μάτια του ήταν θολά, δεν άκουγε καλά και τα πόδια του τον κρατούσαν με δυσκολία.

Όταν καθόταν στο τραπέζι, το χέρι του έτρεμε τόσο πολύ που η σούπα χυνόταν στο τραπεζομάντιλο και στο παντελόνι του, ενώ έσταζε ακόμα και από το στόμα του.
Ο γιος του και η γυναίκα του είχαν αηδιάσει τόσο πολύ από αυτή την κατάσταση, που τελικά του έβαλαν ένα κάθισμα στη γωνία δίπλα από τη φωτιά και σέρβιραν το φαγητό του σε ένα μικρό πήλινο σκεύος.

Κάποια μέρα, τα χέρια του έτρεμαν τόσο πολύ που δεν μπορούσε πλέον να κρατήσει το πήλινο σκεύος. Το πιάτο του έπεσε στο πάτωμα και έσπασε και η γυναίκα του θύμωσε. Ο γέρος δάκρυσε και αναστέναξε βαθιά. Έτσι, του αγόρασαν ένα φτηνό ξύλινο δίσκο και στο εξής έτρωγε από εκεί.

Μια μέρα, μετά το δείπνο, το εγγόνι του μπήκε στο δωμάτιο κρατώντας μια σμίλη. Πήρε ένα κούτσουρο από το σωρό δίπλα στη φωτιά και κάθισε στο πάτωμα. – «Τι κάνεις εκεί;», τον ρώτησε ο πατέρας του. Το παιδί τους απάντησε:

– «Θα φτιάξω δύο πιατάκια για εσάς, όταν αργότερα εγώ μεγαλώσω κι εσείς θα πρέπει να τρώτε στη γωνία δίπλα στη φωτιά». Ο άνδρας και η γυναίκα κοίταξαν ο ένας τον άλλο σιωπηλοί. Από εκείνη την ημέρα, επέτρεψαν στον γέρο να τρώει ξανά στο τραπέζι και δεν τους ενοχλούσε πια που έχυνε το φαγητό του.