Με μια ιστορική και γεωπολιτική αναφορά υψηλού συμβολισμού, ο Πρόεδρος της Κίνας Σι Τζινπίνγκ έφερε ξανά στο προσκήνιο τη λεγόμενη «παγίδα του Θουκυδίδη», κατά τη συνάντησή του με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ στο Πεκίνο.
Οι δηλώσεις του Σι, σε μια περίοδο έντονου ανταγωνισμού ανάμεσα στις δύο μεγαλύτερες οικονομίες του πλανήτη, επανέφεραν τη συζήτηση γύρω από το εάν η άνοδος της Κίνας μπορεί να οδηγήσει σε αναπόφευκτη σύγκρουση με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
«Μπορούν η Κίνα και οι Ηνωμένες Πολιτείες να ξεπεράσουν την παγίδα του Θουκυδίδη και να δημιουργήσουν ένα νέο πρότυπο σχέσεων μεταξύ μεγάλων δυνάμεων;» διερωτήθηκε ο Σι Τζινπίνγκ πριν από την έναρξη των συνομιλιών με τον Τραμπ, θέτοντας παράλληλα το ερώτημα εάν οι δύο χώρες μπορούν να αντιμετωπίσουν από κοινού τις παγκόσμιες προκλήσεις και να προσφέρουν μεγαλύτερη σταθερότητα στον κόσμο.
Η αναφορά μόνο τυχαία δεν ήταν. Η «παγίδα του Θουκυδίδη» αποτελεί τα τελευταία χρόνια έναν από τους πιο συζητημένους όρους στη διεθνή πολιτική και χρησιμοποιείται κυρίως για να περιγράψει τις ολοένα πιο ανταγωνιστικές σχέσεις ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και το Πεκίνο.
Ο όρος καθιερώθηκε από τον Αμερικανό πολιτικό επιστήμονα Γκράχαμ Τ. Άλισον, καθηγητή του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, ο οποίος επιχείρησε να εξηγήσει τη δυναμική που αναπτύσσεται όταν μια ανερχόμενη δύναμη απειλεί να εκτοπίσει μια κυρίαρχη υπερδύναμη. Η θεωρία βασίζεται σε ένα διάσημο απόσπασμα του αρχαίου Έλληνα ιστορικού Θουκυδίδη από το έργο «Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου»: «Η άνοδος της Αθήνας και ο φόβος που προκάλεσε στη Σπάρτη έκαναν τον πόλεμο αναπόφευκτο».
Ο Άλισον χρησιμοποίησε τη σύγκρουση Αθήνας – Σπάρτης ως ιστορικό παράδειγμα για να υποστηρίξει ότι, όταν μια νέα δύναμη αναπτύσσεται ταχύτατα και αμφισβητεί την πρωτοκαθεδρία μιας ήδη κυρίαρχης, οι πιθανότητες πολέμου αυξάνονται δραματικά. Στο βιβλίο του «Destined for War», που κυκλοφόρησε το 2017, υποστήριξε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Κίνα βρίσκονται σε τροχιά επικίνδυνης αντιπαράθεσης, χωρίς ωστόσο να θεωρεί ότι μια σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Δείτε:
Ανεξάρτητα από την εγκυρότητα της θεωρίας του Άλισον, η χρήση του συγκεκριμένου όρου από τον Σι Τζινπίνγκ στη σημερινή, κρίσιμη συνάντηση, την οποία παρακολουθεί όλος ο πλανήτης, στέλνει ένα σαφές πολιτικό μήνυμα: ότι η Κίνα επιθυμεί να παρουσιάσει την αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ όχι ως… μονόδρομο, αλλά ως ιστορική δοκιμασία που μπορεί να αποφευχθεί μέσω της διπλωματίας και της συνεννόηση
«Η συνεργασία ωφελεί και τα δυο μέρη, ενώ η σύγκρουση βλάπτει και τα δύο. Θα οφείλαμε να είμαστε εταίροι, όχι αντίπαλοι, πρέπει να βοηθήσουμε η μια χώρα την άλλη για να τα καταφέρουμε, να ευημερήσουμε μαζί, χαράσσοντας έτσι νέο δρόμο, της κατανόησης ανάμεσα σε μεγάλες δυνάμεις σε αυτή τη νέα εποχή», τόνισε εξάλλου ο Κινέζος πρόεδρος λίγο μετά την άφιξη του Αμερικανού ομολόγου του.
Το διαβάσαμε εδώ tilestwra.com
