Αν παρασυρθούμε σε κάποιο αμάρτημα να συνέλθουμε γρήγορα, και να χρησιμοποιήσουμε την πτώση μας σαν επιχείρημα για να ασφαλιστούμε στο μέλλον και σαν αφορμή για να μην αμαρτήσουμε ξανά. Πώς θα το καταφέρεις αυτό;
Έχεις για δάσκαλο τον προφήτη Δαβίδ. Αμάρτησες; Μη σε βάλει κάτω ο ύπνος της αμαρτίας (και βολευτείς με την «θαλπωρή» της), αλλά σήκω (γρήγορα) επάνω. Προσπάθησε να κατανοήσεις αμέσως ότι ο Θεός απέστρεψε το πρόσωπό Του από σένα (ότι γύρισε αλλού το βλέμμα Του), ότι σε ξέχασε. Έπειτα κλάψε, στέναξε, λούσε κάθε νύχτα το κρεβάτι σου με τα δάκρυα της μετανοίας, κόψε κάθε συναναστροφή με όλους εκείνους που κάνουν το κακό. Διότι και αυτά είναι μαθήματα που τα διδάσκει ο Δαβίδ.
Πες μαζί του: μέχρι πότε, Κύριε, θα με έχεις τελείως ξεχασμένο; Μέχρι πότε θα γυρίζεις (αλλού) το πρόσωπό Σου από εμένα; Κι όλα αυτά να τα πεις όχι απλά με τη γλώσσα, αλλά πρωτίστως με την καρδιά σου.
Να πεις επίσης και άλλα σαν εκείνα που είπε ο Δαβίδ. Κι όταν τα πεις όλα, να έχεις ακλόνητη ελπίδα στο έλεος του Κυρίου, χωρίς να αμφιβάλεις. «Διότι εκείνος ο οποίος αμφιβάλει», λέει, «μοιάζει με το κύμα της θάλασσας που το πηγαίνει ο αέρας από εδώ και από εκεί. Διότι δεν πρέπει να νομίζει ένας τέτοιος άνθρωπος, λέει, ότι θα πάρει κάποια βοήθεια από το Θεό. Διότι ο δίγνωμος άνθρωπος είναι ακατάστατος σε όλες τις περιπτώσεις της ζωής του».
Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Ομιλία εις τον ΙΒ΄ Ψαλμόν, ΕΠΕ, Ιω. Χρυσοστόμου Έργα, Πατερικές Εκδόσεις ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ, Θεσσαλονίκη 1982, τ. 5, σελ. 570.
enorion.blogspot.gr πηγη perivolipanagias.blogspot.gr
Δείτε επίσης
Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης: Όλη η ζωή μας να είναι κοντά στο Θεό
Το πήραν οι άνθρωποι, το άνοιξαν και άρχισαν να μετράνε τα νομίσματα. Μετρούσαν, μετρούσαν…
Όλοι βρήκαν το ίδιο, μέσα στο πουγκί του καθενός υπήρχαν 8.760 χρυσά νομίσματα, 8.760 λίρες!
Μεγάλο το ποσό!…
Το έδωσε ο βασιλιάς από καλοσύνη, για να το χρησιμοποιήσουν για το καλό το δικό τους και των άλλων.
Αλλά αυτοί τι έκαναν, μπορείτε να φανταστείτε; Αντί με τα χρήματα αυτά να βοηθήσουν το σπίτι τους και την κοινωνία, πήραν το πουγκί, πήγαν κοντά στο ποτάμι, το άνοιξαν και άρχισαν να πετάνε μία – μία τις λίρες μέσα στο νερό! Όλες τις λίρες τις πέταξαν στο ποτάμι!
Αν ήταν κάποιος εκεί και τους έβλεπε, τί θα έλεγε; Ότι αυτοί τρελάθηκαν. Αυτή είναι η παραβολή, αγαπητοί μου. Ποιός είναι ο βασιλιάς αυτός; Είναι ο Θεός. Ποιοί είναι οι άμυαλοι υπήκοοι; Εμείς. Και ποιός είναι αυτός ο αριθμός 8.760; Είναι οι ώρες που έχει όλος ο χρόνος.
Από την 1η Ιανουαρίου μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου. Αξιοποιήσαμε αυτές τις ώρες, με μελέτη της Αγίας Γραφής, με προσευχή, με νηστεία, με μετάνοια και εξομολόγηση, με Εκκλησιασμό και Θεία Κοινωνία;
Ή μοιάζουμε μ’ αυτούς που πέταξαν στο ποτάμι, όλες τις λίρες τους; Κάντε μια έρευνα στον εαυτό σας, έναν υπολογισμό…Αν μπορούσαμε, αγαπητοί μου, ν’ ακούσουμε τι ζητούν οι κολασμένοι στον Άδη, ξέρετε τί θέλουν;
Μια στιγμή, ένα δευτερόλεπτο, να ξαναγύριζαν στη ζωή, για να πουν: «Ήμαρτον» και «Μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου».
Γι’ αυτό εμείς μην χάνουμε καιρό. Ας συναισθανθούμε τι χάσαμε, ας μετανοήσουμε, ας κλάψουμε.
Και στο έξης, να προσπαθήσουμε όλες οι ώρες ν’ αξιοποιηθούν. Όλες οι ώρες, όλες οι μέρες, όλες οι βδομάδες, όλη η ζωή μας να είναι κοντά στο Θεό, κοντά στους αγγέλους, κοντά στην Παναγιά, για να έχουμε την ευλογία του Χριστού εις αιώνας αιώνων αμήν.