Κατέληξε με τον πιο τραγικό τρόπο η υπόθεση της 22χρονης φοιτήτριας Ιλάρια Σούλα, η οποία είχε εξαφανιστεί από τις 25 Μαρτίου.
Η σορός της νεαρής βρέθηκε σε μια βαλίτσα πεταμένη σε γκρεμό δασικής περιοχής στα περίχωρα της Ρώμης.
Η 22χρονη, αλβανικής καταγωγής, ήταν φοιτήτρια στατιστικής στο πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης, και την ημέρα της εξαφάνισής της προκύπτει πως η νεαρή είχε φύγει βιαστικά από το σπίτι της.
Ο δολοφόνος στα δεξιά
Ο Ιταλικός Τύπος κάνει λόγο για μια έντονη ανταλλαγή μηνυμάτων το βράδυ της εξαφάνισης με έναν νεαρό άνδρα από τις Φιλιππίνες, με τον οποίον η φοιτήτρια πρόσφατα είχε μια σχέση.
Η οικογένεια και οι φίλες της Σούλα είχαν ξεκινήσει εκστρατεία για την ανεύρεση της νεαρής, με φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Η Αστυνομία προέβη σε έρευνα στο σπίτι του νεαρού.
Σε επιστολή του προς τους εισαγγελείς της Ρώμης, ο Μαρκ Σάμσον εξηγεί την εκδοχή του για τη δολοφονία της Ιλάρια Σούλα, της πρώην ερωμένης του αλβανικής καταγωγής, η οποία διέμενε στη Ρώμη της Ιταλίας.
«Από τις 22:15 μ.μ. της 25ης Μαρτίου μέχρι τα μεσάνυχτα μιλούσαμε για τη σχέση μας, για το γεγονός ότι με ενοχλούσε και είχα κουραστεί να περιμένω και στο μεταξύ εκείνη έψαχνε άλλους ανθρώπους για να τα βγάλει πέρα», γράφει ο 23χρονος στην επιστολή, στην οποία περιγράφει τα στάδια που προηγήθηκαν του μαχαιρώματος του 22χρονου στο διαμέρισμα όπου έμενε ο Σαμψών με τους γονείς του στην οδό Χομς, στην αφρικανική γειτονιά της ιταλικής πρωτεύουσας.
Στην επιστολή αποκαλύπτει μια άλλη λεπτομέρεια: με το πτώμα κλειδωμένο σε μια βαλίτσα μέσα στο αυτοκίνητο, σταμάτησε στη συνέχεια για να αγοράσει τσιγάρα και ένα σπίρτο σε ένα κατάστημα. Ο νεαρός άνδρας, που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε απομόνωση στο Regina Coeli με την κατηγορία της εκ προθέσεως ανθρωποκτονίας και της απόκρυψης ενός πτώματος, γράφει ότι το βράδυ της 25ης Μαρτίου «άρχιζε να νυχτώνει και έτσι η Ilaria με ρώτησε αν μπορούσε να μείνει στο σπίτι μου».
«Της έδωσα ένα ζευγάρι πιτζάμες για να κοιμάται άνετα», προσθέτει. «Ξαπλώσαμε στο κρεβάτι μου και αρχίσαμε να μιλάμε για τα καλά πράγματα που είχαμε μαζί, τις εμπειρίες, τα ταξίδια και τα παρατσούκλια που δίναμε ο ένας στον άλλον. «Έρωτας, καρδιά, ζωή…» και μετά περάσαμε στα αλβανικά «Spirt», «Zemra ime» και τέλος στα φιλιππινέζικα «’Bebe Ko’, ‘Mahal’, ‘Asawa’…».
Στην επιστολή, ο 23χρονος αναφέρεται στη συνέχεια σε ό,τι συνέβη μετά το μαχαίρωμα, το πρωί της 26ης, και στην προσπάθειά του να απαλλαγεί από το πτώμα κλειδώνοντάς το σε μια βαλίτσα και πετώντας το σε ένα ρυάκι στην περιοχή Καπρανίκα Πρενεστίνα.
«Έβγαλα το καρότσι από το κτίριο, ήταν μια μέρα με λαμπερό, εκτυφλωτικό ήλιο. Είδα δύο κορίτσια να έρχονται προς το μέρος μου, τα άφησα να περάσουν και αμέσως μετά σήκωσα το καρότσι χωρίς τη βοήθεια κανενός: Άνοιξα το χώρο αποσκευών και σταμάτησα για μια στιγμή για να ανακτήσω τις δυνάμεις μου. Πήρα την τσάντα και την έβαλα στη δεξιά πλευρά του πορτμπαγκάζ και έφυγα χωρίς ακριβή κατεύθυνση. Γύρω στις 16:30 μ.μ. σταμάτησα σε ένα καπνοπωλείο και αγόρασα τσιγάρα και έναν αναπτήρα» – αφηγείται η Φιλιππινέζα.
Το διαβάσαμε εδώ tilestwra.com
