Έγινε άγγελος! – Θρήνος στην Πάτρα για τον 17χρονο Βασίλη Δημόπουλο
Έχασε τη μάχη για τη ζωή ύστερα από μέρες νοσηλείας μετά από τροχαίο. Θρήνος στην Πάτρα για τον Βασίλη Δημόπουλο , το 17χρονο παλικάρι που είχε τραυματιστεί σοβαρό προ ημερών σε τροχαίο στην Οβρυά.
Σύμφωνα με πληροφορίες ο νεαρός άφησε την τελευταία του πνοή ύστερα από μάχη που έδωσε στο νοσοκομείο για αρκετές ημέρες προκειμένου να κρατηθεί στη ζωή. Δεν τα κατάφερε. Η μάχη που έδωσε ήταν γενναία, αλλά τα τραύματα στο κεφάλι ήταν βαριά και δεν μπόρεσε.
Η είδηση του θανάτου του έχει σκορπίσει τον θρήνο στην γειτονιά του, στην οικογένεια, στους συγγενείς και στους φίλους του που είχαν την ελπίδα ότι ο 17χρονος θα τα καταφέρει.
Μιχάλης Μουρούτσος: «Κρατούσα τα μετάλλια σου, μου κόπηκαν τα χέρια» – Η ανάρτηση για τον Αλέξανδρο Νικολαϊδη
Ο Μιχάλης Μουρούτσος προχώρησε σε ανάρτηση που… ραγίζει καρδιές για τις στιγμές που βίωσε στη κηδεία του αγαπημένου φίλου του Αλέξανδρου Νικολαΐδη. Το πανελλήνιο θρηνεί την απώλεια του μεγάλου Ολυμπιονίκη Αλέξανδρου Νικολαΐδη ο οποίος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 42 ετών νικημένος από τον καρκίνο. Το Σάββατο 15/10 τελέστηκε σε κλίμα βαθιάς οδύνης η κηδεία του σπουδαίου ανθρώπου και αθλητή με πλήθος κόσμου να συρρέει για το ”ύστατο χαίρε”.
Ο συναθλητής και φίλος του Αλέξανδρου Νικολαϊδη, ο Μιχάλης Μουρούτσος ήταν αυτός που μετέφερε τα μετάλλια του. Όπως ζήτησε ο ίδιος αυτά τα μετάλλια θα τεθούν σε δημοπρασία και τα έσοδα θα πάνε σε ιδρύματα. Αυτή ήταν άλλωστε μια τις τελευταίες του επιθυμίες
Το πρωί της Κυριακής, ο Μιχάλης Μουρούτσος δημοσίευσε ένα συγκλονιστικό κείμενο για την κηδεία του Αλέξανδρου Νικολαΐδη και ράγισε καρδιές με τα λόγια του. Η ανάρτηση του Μιχάλη Μουρούτσου .Ακόμη δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι ήρθαμε χτες, τόσοι μα τόσοι άνθρωποι να σου πούμε το τελευταίο αντίο.
Θέλω να ξέρεις ότι ήταν μεγάλη μου τιμή να κρατήσω τα ολυμπιακά σου μετάλλια συνοδευόμενος από τις φίλες μας και Ολυμπιονίκες, Αρετή Αθανασοπούλου και Έλλη Μυστακίδου. Έτρεμαν τα πόδια και μου είχαν κοπεί τα χέρια. Φαντάζομαι και τα κορίτσια θα ένιωσαν κάτι ανάλογο. Μεγάλο το βάρος αυτών των μεταλλίων.
Μου θύμισε ποσό κόπο, πόνο, χρόνο και ιδρώτα έχεις θυσιάσει για να σηκώσεις την Ελλάδα μας ψηλά. Ελπίζω να χαμογέλασες βλέποντας μας. Είμαστε πολύ υπερήφανοι για σένα. Και δεν μιλάω μόνο για τις διακρίσεις σου. Μιλάω κυρίως για την στάση ζωής που είχες και για την κληρονομιά που αφήνεις πίσω σου.
Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ψυχής σου. Δεν ξέρω αν εκεί στον ουρανό υπάρχουν τείχη για να γκρεμίσουν… είμαι σίγουρος όμως ότι η γειτονιά των αγγέλων θα ανοίξει διάπλατα τις πόρτες για να περάσει ένας υπέροχος άνθρωπος».