του συνεργάτου του Εκκλησία Online Δημητρίου Π. Λυκούδη, Θεολόγου – Φιλολόγου, Υπ. Δρος Παν/μίου Αθηνών
Κάθε φορά, ενθυμούμαι αμυδρά, όταν ο αδυσώπητος μόρος και ο κωκυτός έπλητταν τον εγωκεντρισμό μου και την συνειδησιακή μου πληρότητα, κατέφευγα νωχελικά και ως νεμεσητός παραδινόμουν στην αυτοθέλητη μόνωση και περισυλλογή.
Τί ησυχία τότε! Όταν ήμουν μικρός, η βιβλιοθήκη μου άγγιζε το προσκέφαλό μου, ως θα έλεγε ο Ρίτσος, και μόλις αναζητούσα να χαράξω και νοερά να περιπλανηθώ στον «χωροχρόνο» των ονείρων μου.
Πίστευα τότε ότι η αγάπη λογιάζεται ως φυσική αρτεμία, ως προσπάθεια αντιφιλητική και ανθρώπινη και ως σταθερή και κατήκοος αρετή, που διδάχθηκε να αναφεύγει στην επιδερμική και ουτιδανή – στα μάτια μου – συμπόρευση και συνοδοιπορία. Πέρασε καιρός και διδάχθηκα να ανταιδέομαι με παρρησία σε αυτήν.
Πέρασε καιρός και η χητοσύνη κυριαρχούσε και θέριευε. Και διδάχθηκα ότι η σταθερή ενατένιση του Ελέους Του, ο συγκερασμός και η αποδοχή της φιλόδοξης αναχοής μου μεταμορφωνόταν στο φως της Δόξας Του ως μετοχή και μέθεξη, ως πρόγευση στη Σάρκωση και στην αγαπητική Του θυσία.
«Χρειάζεται νὰ ἐπιδείξεις περισὴ προσοχή, μήπως καταφέρεις καὶ περάσεις τὸν ὠκεανὸ καὶ βυθιστεῖς στὸ λιμάνι», θα προσθέσει «δανεικά» από τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, ο Ψηλορείτης. Και διδάχθηκα ότι η αγάπη ενυπάρχει μέσα μου ως δυνατότητα, ως «capacity», ως επιτηδειότητα, το να βιώνω, να ορθοτομώ και να πορεύομαι μαζί Του…
Πέρασε καιρός! Και διδάχθηκα πως Θεός και άνθρωπος «περιχωρούνται» χωροχρονικά στην ευχαριστιακή και λειτουργική πραγματικότητα, στην αγαπητική κοινωνία της Εκκλησίας ως Σώματος Χριστού και Αγιοπνευματικής συνεπικουρίας.
«Δὲν σοῦ μίλησα γιὰ τὶς λεπτομέρειες τῆς καθημερινῆς ζωῆς, φλοῦδες καὶ τὶς πέταξες μέσα στὰ σκουπίδια τῆς ἄβυσσος, τὶς πέταξα κι ἐγώ. Μικρὲς καὶ μεγάλες πίκρες, μικρὲς καὶ μεγάλες χαρές, πότε μὲ πλήγωνε πότε μὲ χάιδευε ἡ ζωή, συνηθισμένα καμώματα τῆς κάθε μέρας, μᾶς ἄφησαν, τ’ ἀφήσαμε κι ἐμεῖς, δὲν ἀξίζει νὰ στραφοῦμε πίσω νὰ τ’ ἀνασύρουμε ἀπὸ τὴν ἄβυσσο. Τίποτα δὲν χάνει ὁ κόσμος κι ἄν ἀπομείνουν οἱ ψυχὲς ποὺ γνώρισα στὴ λησμονιά» (Καζαντζάκης).
Θα συναντιόμαστε και θα συνυπάρχουμε όμως κάθε φορά που θα οριοθετούμε την καρδιακή πρόσληψη του εαυτού μας στην συμπαντική ολοκληρία, κάθε φορά που θα τολμούμε να κοινωνούμε στην μέθεξη της αγάπης Του…!
πηγη ekklisiaonline.gr